Doniesienia o zwiększającej się w zastraszającym tempie liczbie zakażeń koronawirusem, nasuwa wszystkim pytanie, kiedy znów wrócimy do nauczania on line i czy wykorzystamy doświadczenie z wiosny. Kiedy 11. marca 2020 pojawiła się informacja o wstrzymaniu zajęć edukacyjnych, wiedziałam, że to dopiero początek. Przeczucie lockdownu skłoniło mnie do tego, by pierwsze dni bez lekcji wykorzystać na testowanie narzędzi do nauczania zdalnego. Pracując od lat z młodzieżą, wiedziałam jedno - wysyłanie uczniom zadań do zrobienia mailem, nie ma większego sensu.
 |
| fot. Agnieszka Pietnoczka |
EduScrum to metoda projektowa, w której odpowiedzialność za proces leży po stronie uczniów. Wymyślają oni, jak zrealizują cele, planują, wyznaczają sobie zadania, monitorują postęp pracy. Są głównymi aktorami, podczas gdy nauczyciel usuwa się w cień. Żeby taka magia mogła się wydarzyć, musimy przygotować się do zajęć i opracować te elementy EduScruma, które są po stronie pedagoga. Wszystkie nasze pomysły muszą być przeanalizowane i bardzo precyzyjnie opisane. Trzeba pamiętać, że każdy sprint (cykl lekcji, na których powstaje projekt) wymaga od nas sporo pracy i czasu, a korzystanie z metody - ćwiczy cierpliwość.
Polska edukacja to jeden wielki quasi-eksperyment przeprowadzany przez średnio inteligentną małpę. Nasz człekokształtny najczęściej bierze szkołę w swoją łapkę i przekręca ją do góry nogami, z zaciekawieniem obserwując, jak obiekt usiłuje wyjść z chaosu i wrócić do względnej równowagi. Oczywiście, nasza małpa na tym kończy element badawczy. Nie wyciąga wniosków ani nie tworzy dalekosiężnych planów poprawy sytuacji. No bo co to by była za zabawa obserwować rozwijający się system? Lepiej przyglądać się ekstremalnym sytuacjom. Wyobraźcie sobie, że mielibyście oglądać film dokumentalny, nagrany w realistycznym tempie, ukazujący cykl rozwojowy słonecznika od ziarenka do śmierci rośliny. Wiadomo, wszyscy wolimy kino akcji. Tak więc nasza małpa od czasu do czasu potrząsa szkołą, by wprowadzić element całkowicie nieprzewidywalny. Trwa to do momentu, aż inny przedstawiciel gatunku odbierze jej zabawkę i znów postawi wszystko na głowie.
 |
Kiedy wchodzę do szkoły i widzę równo ustawione rzędy ławek, mam wrażenie, że cofnęłam się w czasie, a edukacja jest jakimś jurasic parkiem, ekosystemem istniejącym w oderwaniu od rzeczywistości. Podobne wrażenie wynoszę ze szkoleń, z lektury oficjalnych dokumentów czy wreszcie obserwując działania decydentów od dyrektorów po ministra edukacji narodowej. Wszyscy zachowujemy się, jakby szkolnictwo było planetą zawieszoną w próżni, która jest samowystarczalna i rządzi się innymi prawami niż cały otaczający ją wszechświat. Nie dostrzegamy, że edukacją kieruje ta sama teoria fizyczna, która pozwala nam badać kosmos – teoria złożoności.
